We Design With Modesty
Laatste Trim nieuws
Posted
Hieronder vind je een overzicht van alle NIEUWS over Trim Apeldoorn.
Ouder nieuws vind je op DEZE plaats.
- Jan Veltman weer terug...
- Nieuwe trainers Trim Apeldoorn
- Interview Debby Weber
- Het zwijnenverhaal
- Video mini training 2011
- Generale training voor de Mini (26 januari 2013)
- Trim Apeldoorn in Woudenberg gesignaleerd
- Beginnersgroep loopt 5 km
- Afscheid zaaltrainer Denny Badal
- De 2e beginnersgroep van Trim Apeldoorn is gestart
- Bezoek van Lenie de Bloois en familie aan Ronald Kramer in Maria Alm Oostenrijk.
- Trim Apeldoorn in de Stentor (17-08-2012)
- Start beginnersgroep in de pers (Stadsblad)
- Mega intellectuele estafette
- A Sister’s Hope
- Kom van de bank af!
- In memoriam Peter Baltus
- Vernieuwd LOGO Trim Apeldoorn
- Wandelaars van de dinsdagavond gingen wokken! (14 februari 2012)
- De Midwinter 2012
- Tips voor de Midwinter afstanden
- Mini training zaterdag 31 december 2011
- Mini training kathedraal in het bos (17-12-2011)
- Feestje trainers en bestuur (10-12-2011)
- Trim Apeldoorn 45 jaar in het nieuws
- In het kader van TRIM Apeldoorn 45 jaar is op 17 november is onze secretaris, Jacques van de Pols, door Radio Apeldoorn geïnterviewd.
- Cooptertest special 2011 (Trim 45 jaar)
- Start Midwinterseizoen
- Trim Apeldoorn 45 jaar
- Rekken na een zomeravond-looptraining in park Berg en Bos
- Bezoekje aan de Kramertjes
- Tekebeet
- Trimwandelaars vierden Gerard Rooze 60ste verjaardag
- Napraateetavond 7 februari 2011
- HARTlopers op 6 februari
- Minitraining de 'Veluwse veldroute' 2011
33 Comments
Leave a Reply
Afscheid zaaltrainer Denny
Op maandagavond 19 november heeft onze zaaltrainer Denny Badal afscheid van ons genomen.
Een drukke baan en een verhuizing naar Arnhem zijn niet meer te combineren en daarom is hij tot het besluit gekomen om te stoppen met training geven bij Trim Apeldoorn.
Het bestuur en de zaaltrimmers bedanken Denny voor zijn inzet en enthousiasme gedurende de jaren dat hij trainer was.
Wij zijn blij met Stefan de Groot een nieuwe zaaltrainer te kunnen presenteren. We hopen dat Stefan met net zo veel plezier en passie de zaaltrimmers gaat trainen. Wij als bestuur van Trim Apeldoorn hebben daar alle vertrouwen in.
Het Trimweer vandaag:
Klik voor de voorspelling tijdens het trimmen op het plaatje hierboven.
LET OP: Het is bijna ALTIJD droog onder het trimmen...
Tekenradar!
Vanaf het voorjaar tot zelfs in de winter krijgen we weer te maken met TEKEN. (Onder de -5 graden celsius verdwijnen de teken onder de grond). Je kan een tekenbeet vanaf heden ook melden via www.tekenradar.nl en als je je aangemeld hebt wordt je teek ook nog onderzocht op de Borrelia bacterie. Op de tekenradar ook een indicatie waar teken actief zijn in Nederland.
Klik op het tekenradar logo om hierover alles te weten te komen.
Avonturen op de dinsdagmorgen,
http://connect.garmin.com/activity/245241325#.UKvvoClp-Ts.email
Hier weer het rondje van vanmorgen. Uiteindelijk was de route iets langer want ik heb vanaf het ‘clubhuis’ tot aan de warming-up niet geregistreerd. Alleen het ‘echte’ werk!!
Als je bij ‘player’ kijkt zie je heel mooi die nare heuvels (in het groen) waar we tegenop moesten beuken… Als je player start zie je ook dat ik steeds na de tempo’s een stukje terugloop. Grappig!
Overigens nog een leuk detail.. toen wij (Jan, Lenie, Anneke, Janny en ik) weg wilden gaan bleek het asfalt aan het einde van het weggetje er niet meer in te liggen. Althans er was een diepe geul ontstaan waar we niet meer met de auto overheen konden…we zaten dus vast daar. Hmmm de tijd registreerde 11.15 uur en mijn kind moest binnen niet al te lange tijd uit school gehaald. Wat nu? Met mijn auto voorop en de auto van Anneke erachter kozen wij dus de zojuist door ons gelopen bosweg terug om ergens een uitweg te vinden. Er zat immers niets anders op.
Onze “trainert” Jan fietste een stukje voor ons het bos in om de weg te wijzen. We moesten over het LOOPBRUGGETJE ! met de auto dus dat gaf wel een extra kick. Ik dacht “flink gassen want als dat ding in elkaar zakt ben ik er wel overheen”. Anneke dacht er vast anders over want het duurde een tijd voordat ook zij over het houten bruggetje reed. Toen we beiden aan de overkant waren gaf Jan ons de laatste coördinaten(!) door om naar een bredere weg (?) te rijden. Tuurlijk Jan, ik als blinde postduif!! Komt helemaal goed!!!! Zou niet weten hoe maar ach… Ik heb alle uitzendingen van Paulus de Boskabouter gezien dus hé wat kan er nou helemaal gebeuren? Ik heb een GPS Horloge!!! Track Back instellen en je wordt weer terug genavigeerd alleen…. zover ben ik nog niet in de gebruiksaanwijzing. Da’s nou jammer. Lenie vond het maar niets dat wij alleen verder op trackings tocht gingen. Ik stelde ze echter toch kennelijk overtuigend gerust want de fietsers keerden daarna om en verdwenen uit zicht. Mij leek een beetje safari rijden wel grappig. We reden langzaam links en rechts hellend verder. Het werd ondertussen steeds spannender want de paden lagen natuurlijk vol met diepe modderblub geulen en zand dus de kans om ergens vast te blijven zitten was mega groot. Spanning en sensatie! Nou had ik altijd al een keer terrein willen rijden maar dat het zo zou gaan had ik niet durven dromen! Na flink slippen en de ABS goed uitgeprobeerd te hebben en boze blikken van hondenbezitters trotserend kwamen we uiteindelijk bij een breed pad met een wit hek met slagboom. Oh… als die nu maar open gaat en niet op slot zit…? Giegelend van spanning liepen Anneke en ik naar het hek en het bleek met een metaal pinnetje eenvoudig te openen en toen was het avontuur geweken.
Een fantastisch ervaring en altijd al willen doen! Ik vond de dinsdagtraining nooit saai maar dat het ooit zo spectaculair zou worden. Super!
Ik zie jullie dinsdag weer!
Hartelijke groet (uit het bos)
Messica
Awesome moments in history
In 1967, Kathrine Switzer was the first woman to run the Boston marathon. After realizing that a woman was running race organizer Jock Semple went after Switzer shouting, “Get the hell out of my race and give me those number.”However, Switzer’s boyfriend and other male runners provided a protective shield during the entire marathon. The photographs taken of the incident made world headlines, and Kathrine later won the NYC marathon with a time of 3:07:29 In appreciation of all strong women and all your supportive partners out there!
Hallo bestuur en trimmers,
Allereerst wil ik jullie even bedanken voor de mooie bos bloemen, dat maakt een hoop goed.
3 weken geleden heb ik een kijk operatie gehad aan mijn knie en daar bleek een scheurtje in de meniscus te zitten ( hier hebben ze een stukje weg geknipt ) en tevens hebben ze kraakbeen weggehaald. En tot slot ben ik ook nog geopereerd aan mijn vinger er zit nu een pinnetje in om hem weer recht te krijgen, die moet er tot 12 dec. In blijven dus ik hoop dat de tijd heeeeel snel voorbij gaat.
Ik hoop jullie gauw weer terug te zien verder nog veel loop plezier .
Groetjes Rineke
Beste mensen,
Groeten,
Pierre
De Kroondomeinenloop
Afgelopen vrijdag 7 september liepen een groot aantal leden van Trim de Kroondomeinenloop. Er waren diverse afstanden te weten 5 km, 10 km en 16,1 km. Rene Jansen, Pierre Beaujon en ondergetekende liepen de 16,1 km. Mij was verteld dat het 8 km omhoog ging in één rechte lijn. Dus mijn tactiek was rustig aan naar boven lopen (dat kan ook niet anders dan rustig lijkt me…) en dan knallen naar beneden. Dit pakte echter anders uit. Het was weliswaar de eerste 3 km omhoog maar daarna was het vervolgens plat om daarna weer vals plat te worden en dan weer een heuveltje en er weer af etc. etc. Ik werd er tureluurs van en mijn tactiek ging dus niet op. Ik werd al behoorlijk moe van dat gewissel en kenners weten dat ik niet zo goed ben in klimpartijen. Ik ben tenslotte geen (berg)geit. Ze zeggen dat je door heuveltrainingen erg sterk wordt maar ik word er alleen maar heel moe van. Ik doe precies wat je moet doen, zwaaien met je armen, kleine pasjes, snelheid aanpassen maar toch… doe mij maar lekker vlak en voorspelbaar. Regina, Huib en de rest deden de 10 km. Toen ik hun keerpunt voorbij ging had ik spijt dat ik die afstand niet genomen had maar… wie a zegt moet ook b zeggen dus stug doorploeteren. René liep direct achter mij dus nu was het kennelijk mijn beurt om te hazen (red. bij de IJsselloop in Deventer liepen hij en Huib 8 km voor mij de wind tegen te houden wat heel goed hielp). Mijn laatste 10 EM liep ik 1.25 u maar dat was een snel parcours zonder hoogteverschillen en ik had toen twee hazen. Nu moest ik het op eigen kracht doen en dat viel niet mee. Pierre ging al gelijk vooruit maar was nu wel veel meer terughoudend dan in Beekbergen toen hij het wedstrijd tempo van de licentielopers van AV Veluwe probeerde bij te houden en zichzelf toen over de kop liep. Nu bouwde hij de wedstrijd perfect op en liep een uitstekende tijd 1.21 uur. De terugweg die ik mij dus voorgesteld had als zijnde alleen maar naar beneden viel om eerder uitgelegde reden dus flink tegen. Hier en daar was er weer een stuk omhoog en als je al een beetje moe bent valt dat zeker niet mee. Wel een paar keer kreeg ik het gevoel “ik ga ermee stoppen want dit gaat helemaaaaaaaal niet lekker” maar ja dat hoort er kennelijk toch bij. Die eeuwige strijd tussen je oren. Opgeven staat ook niet echt in mijn woordenboek dus doorgaan maar. Zij die opgeven zullen nooit winnen en winnaars geven nooit op is de bekende leus en een waarheid als een koe. Ik had echter ook een hele goede reden om niet op te geven; Edwin en Noëlle zouden aan de finish staan. Ik had nog gezegd dat ze uiterlijk 19.45 uur er moesten zijn omdat ik rond 19.55 u zou finishen. Dus tijdens de terugtocht alleen maar denken aan dat mooie moment van de finish met mijn gezin juichend aan de kant…. “Daar komt mama aan, hard roepen Noëlle” zou Edwin zeggen beeldde ik mezelf in. Ik zag het helemaal voor me. Toen ik eindelijk de finish zag probeerde ik nog iets wat op een sprint moest lijken te trekken ondertussen scannend waar ze nu toch stonden. Nix noppes nada. Alleen mijn Trim vrienden ontvingen ons hartelijk. René en ik liepen uiteindelijk toch nog een mooie tijd van 1.25.57 uur netto (net geen 1.26)… en uiteindelijk kwam mijn fanclub toch nog opdagen. Ze waren sportief op de fiets gegaan en onderweg hadden ze een patatje genuttigd. Tja toen ging de tijd wel heel snel en mama ondertussen maar lopen… Ik zat (letterlijk want er stond een stoel en ik was redelijk buiten adem) toen al heerlijk aan de zak met fruit die iedereen die finishte kreeg. Ik was derde dame geworden (iets wat Pierre na het keerpunt mij al toeschreeuwde). Dit klinkt fantastisch ware het niet dat er maar 4 dames op deze afstand meededen. Nou ja – één na laatste bij de dames – klinkt niet zo dynamisch.. Regine maakte foto’s en uiteindelijk hadden we allemaal een zeer tevreden gevoel over deze loop. Op naar de volgende wedstrijd! De halve marathon van de Hoge Veluwe loop op 7 oktober in Hoenderloo.
Op de foto van links naar rechts: Huib Mojet, René Jansen, Messica van Veen, Carina, Frits Reupkes, Regine Kerkhof, Pierre Beaujon, Marjon Kleinleugenmors.
Messica van Veen-Kreleger
De paraplu boom van Jan Veltman,
Gelegenheid voor een mooie pauze en even een foto voor de kijkers thuis! Toen weer naar beneden wat steevast een vreugdekreet bij Noëlle teweeg brengt omdat het dan zo lekker hard gaat. We zagen vlak voor ons nog een hert het pad overspringen. Wow! Kijk dat heb je in het westen (Amsterdamse Bos) niet. Prachtig. Het beest schrok zich waarschijnlijk helemaal dood toen hij mijn dochter in het knalroze trainingspak gelijk een zuurstok op een fluoricerende K3 fiets zag maar de schrik was volkomen wederzijds. Mijn dochter vond het echter ook reuze spannend. Avontuur! “Mam, het ruikt hier naar bos”. Gelukkig zegt ze nog net niet dat het naar dennenshampoo ruikt of zoiets. Hoezo ver van de natuur gevallen. We doen ons best echt waar en ze stapt ook nog regelmatig af om één of ander konijnenhol van dichtbij te bekijken dus ik heb nog hoop voor het stadse kind…☺
Op zaterdag moest ik wegens een druk programma een beetje op tijd thuis zijn dus was ik met de auto. Normaliter kom ik lopend en ga ik met de kortste omweg weer terug om een beetje de kilometers erin te houden. Dan eindig ik zo rond de 16 km en dat is prima. De training echter was pittig. Veel interval en af en toe ook nog een beetje een stijgend parcours. Van trainer Jan mag je altijd moe worden en dus moesten we een heel stuk in tempo naar de paraplu boom lopen. Als je zo’n geweldige kennis van het bos hebt zoals ik (ahum) wordt dat altijd lastig. Tot hoever is die plek wel niet? Echter bij het zicht van een bijzondere boom weet je gelijk dat hij die bedoelde.
De volgende dag op zondagochtend lag manlief zoals gewoonlijk nog heerlijk snurkend in bed. Noëlle had een nieuw trainingspak gekregen en dat moest natuurlijk uitgeprobeerd worden. Dus we gingen “sporten”. Zij op de fiets en ik hardlopend naar het park Berg en Bos. Mij leek het een goed idee om de paraplu boom aan haar te laten zien maar… hoe liep ik daar nu ook alweer naar toe?
Na veel zoek- en duwwerk (inderdaad behoorlijk zwaar dus als je een fiets moet duwen met een kind van 25 kilo erop!) vonden we gelukkig de boom. We waren slechts 7 km onderweg.
Gelukkig vond ik de weg naar huis ook nog terug en hebben we nog even tikkertje tussen de zwarte blokken gedaan en nog een estafette spelletje om de boel een beetje leuk te houden voor haar.
Thuis gekomen was ze reuze trots op de echte training. Voor mij ook want met duwen daalt de snelheid naar 8,5 en los kan ik dan weer doortrekken tot boven de 10 a 11. Kortom een beste (kracht)training voor moeders. Op naar de dinsdag en dan is het weer vakantie dus nog even een oppas regelen want gelopen zal er worden!!!
Messica van Veen
Een tijdje geleden heb ik de vraag op de website gesteld of er ook shirts van de Trim zouden kunnen komen. Tijdens de Lenteloop in Eerbeek zag ik verschillende mensen met shirts van hun loopclubje, en het leek mij toch ook leuk om in een shirt van je club te lopen. En weet je…. afgelopen week kreeg ik van Jacques een mail of ik zaterdag het shirt wilde ophalen, echter wel met een restrictie: ik mag hem alleen aan tijdens de IJsselloop en de Nomen Race (de nieuwe loopshirts waren net binnengekomen).
Dit omdat de shirts pas na de Sportweek (week van 21 april 2012) gekocht kunnen worden. Echter, ik vond het bij de IJsselloop te koud om in een shirt te lopen, dus ik heb m’n jack er toch overheen gedaan, en nog geen reclame kunnen maken. Hopelijk is het zondag tijdens de Nomen Race iets beter qua temperatuur zodat ik reclame kan maken voor de Trim.
Afgelopen weekend was erg gezellig met de Trim-maatjes: Samantha, Patricia en ik gingen voor de 10 km (alle drie “ruim” onder de 60 min). Ook Ruud, Messica, René en Huib waren aanwezig. Zij hebben de 10EM volbracht. De mannen waren uitstekende hazen voor Messica!
Een gezellige loop in een sfeervolle stad!
Regine
Ha die Peter
Zaterdagmorgen, stille zaterdag, was het Paastrimmen weer een groot succes. Je hebt het allemaal weer prachtig met foto’s vastgelegd, waardoor we allemaal een goede indruk hebben gekregen hoe de sfeer en het plezier ervan afstraalde bij het eieren zoeken. Gelukkig was er ook een fotograaf zo attent om Peter op de foto te zetten.
Lenie
Vandaag 15 april hebben een aantal hardlopers van Trim de naam hoog gehouden in de IJsselloop in Deventer.
Regina, Samantha, Patricia, René, Huib en ik liepen respectievelijk 10 en 16.1 km. Het was een pittige wind maar met René en Huib voorop werd het “windstil” waardoor er voor mij een uitstekende tijd (1.25) neergezet kon worden! Ook de 10 km lopers waren dik tevreden met hun behaalde scores!
Het gratis ijsje dat werd aangeboden hebben wij gezien de snijdende wind en de koude maar beleefd afgeslagen! Ertwensoep had waarschijnlijk meer aftrek gehad. De organisatie van Deventer had het echter perfect voor elkaar en bij de finish lag zelf een rode loper van 400 meter lang. Bij binnenkomst werd zelfs mijn naam door de omroeper genoemd. “Hè, dat ben ik dacht ik nog”. Heel bijzonder dat die man dat nummer van mij met die “mega-snelheid” nog kon lezen!
Op naar de volgende wedstrijd!
Aanvullend nog een FOTO van René Jansen.
Niet bij de wedstrijd …toch een medaille
Het is alweer een tijdje geleden maar toch de moeite waard om nog even te vermelden. Ten tijde van de mini trainde ik fanatiek mee met de speciale trainingen maar later bleek vanwege een stedentripje naar Madrid met vrienden dat ik helemaal niet bij de echte wedstrijd aanwezig kon zijn. De week ervoor heb ik de testrun van AV34 gelopen en dat was voor mij dan maar de echte wedstrijd. Alle pijlen waren daarop gericht en ik had maar liefst 4 supporters en een trainer (Huib) die met mij meeliep. Ondanks dat de weersomstandigheden bij de mini niet geweldig waren, bleek dit bij de testrun achteraf gelijkwaardig want daar liepen de we alleen maar in de stromende regen. Bij de gezellig afsluiting van de trainingen op dinsdag na de mini mocht een ieder zijn of haar verhaal doen over de gelopen race. Vrijwel iedereen had goed en/of lekker gelopen en was tevreden. Diverse toespraken voor o.a. trainers Jan /Johan en natuurlijk Lenie. Deze laatste had voor mij nog een zeer aangename verrassing. Zij vond het voor mij zo jammer dat ik niet mee kon lopen en omdat ze wat contacten heeft in het loopwereld werd ik, omdat ik immers toch de hele afstand met de testrun had gelopen, toch getrakteerd door haar op een heuse Midwintermarathon medaille!
Ik werd ter plekke verlegen met deze attente geste en normaal klets ik vijf kwartier in een uur maar nu wist ik van verbazing ineens niets meer uit te brengen. Ik was al fan van Trim Apeldoorn maar door dit soort dingen word je toch helemaal gemotiveerd. Op naar de volgende run!
Mijn “eerste” halve marathon
Op zondag 18 maart werd de Lenteloop van Eerbeek gehouden. Omdat we na de mini toch al wat kilometers in de benen hadden werd er in de trainingen over deze loop gesproken en zoals zo vaak werd ik gelijk enthousiast. Janny ging deze loop ook lopen en na de trainingen op dinsdag en zaterdag liepen we dan een extra rondje van 5 kilometer en vertrokken we ook van huis zodat we toch wat kilometers maakte. Weliswaar geen 21 km maar op 16 kwam ik toch wel uit. Met net iets te weinig trainingen en kilometers moest ik er toch maar klaar voor zijn. Die nacht ervoor sliep ik amper van de spanning, bed uit, internet op de laptop: wat eet je voor een halve marathon? Daar kon ik misschien nog wat verstandigs uit halen. Later bleek dat ik toch niet zo verstandig was met dat eten maar al doende leert men. Ik haalde met maar 3 en een half uur slaap in het lijf Janny op en reden we reden naar Eerbeek.
Daar kwamen we een aantal mensen van Trim tegen, René, Alex, Regina, Patricia en nog wat mensen waar ik de namen (nog) niet van ken. Huib had ook op het allerlaatste moment besloten om te lopen. Het weer was goed. Een paar kleine spatjes toen we inliepen maar dat mocht geen naam hebben. Later kwam zelfs het zonnetje.
Janny en ik zijn een hele tijd bij elkaar gebleven maar op een gegeven moment ging Janny er” vandoor”. Logisch ook want zij loopt natuurlijk sneller. Huib bleef nog bij me maar omdat ik me gauw bezwaard voel dat iemand door mij opgehouden wordt gaf ik hem ook aan dat hij rustig zijn eigen (snellere) tempo moest aanhouden. Zodoende liep ik ongeveer vanaf 10 km alleen. Ik probeerde wel Huib nog aardig in zicht te houden omdat mij dat een goede aansporing leek. Het parcours bevatte heel veel hoogteverschillen. Vals plat werd eigenlijk gemeen plat! Mozes Kriebel en gelijk ook wel in het begin. Op sommige stukken keek ik maar niet meer vooruit want je zag geen einde aan de stijging komen. Toch liep ik lekker door en op 15 km had ik 1.25 gelopen. Het ging perfect. Net op het moment dat ik bedacht dat ik dan een super tijd zou gaan lopen (ik had mezelf gezet op onder de twee uur) kwam bij 16 km de man met de hamer. Daar moest je ook een lusje lopen terwijl de voorste lopers al naar het einde gingen moet jij ineens de hele andere kant op. Psychisch gaf dit wel een beetje een dreun. Bovendien liep ik in dit lusje helemaal alleen. Geen kip, geen lopers, geen supporters, geen verkeersregelaars, echt een stukje niemandsland en mijn Remi gevoel werd almaar groter. Help! Bovendien stonden de afgesproken supporters er niet. Ze waren niet op komen dagen! Goed… grrr… weer twee mensen minder op mijn verjaardag! Maar ondertussen had ik aardig het eind in de benen. Ik kreeg honger en moest alle zeilen bijzetten om toch nog een tempo van iets boven de 10 km per uur te halen. Ik dacht als ik eronder kom dan gaat mijn mooie tijd naar de filistijnen en daar doe je het toch niet allemaal voor. Bovendien ben je na de finish vaak snel hersteld en dan baal je als een stekker dat je niet even doorgezet heb dus allez hop met die geit en uiteindelijk kwam ik net als die anderen na de lus op het laatste drukkere parcours terecht. Ik vroeg wel drie keer in die laatste kilometers hoever het nog was maar omstanders hebben kennelijk geen idee. Van 3 ging het ineens naar 5 en toen weer 800 meter dus dat gaf niet heel veel rust in het hoofd. Huib was een blauw speldenknopje geworden. Janny zag ik na 10 kilometer al niet meer. Ineens was daar dan toch die finish! Ik zag mijn ouders vlakbij staan met een heuse bos bloemen en iemand riep “Kom op Messica”. Toch nog een supporter dus! Dat overigens wildvreemde mensen je ook toejuichen vind ik echt een heel speciaal gevoel. De laatste kilometer ging dus gelijk een stuk lekkerder en toen ik de tijd waarnam werd ik helemaal blij. 1 uur en 54 minuten! Wow! 25 jaar geleden liep ik ook ooit een halve marathon in 1.45 uur dus ik was nu maar 9 minuten langzamer dan toen! Ik maakte een buiging voor mezelf na de finish maar dat was meer omdat ik buiten adem lekker met mijn handen op mijn knieën kon rusten. Een beetje doodgaan is toch minder maar de tijd en de finish en de prestatie maakt zoveel goed. In no time ben je ook weer helemaal hersteld en konden de lofuitingen van ouders en medelopers in ontvangst worden genomen. Heerlijk! Na afloop in de grote vrachtwagens even wat droge kleding aan en toen rap naar huis want mijn man gaf een feestje ter ere van zijn verjaardag in een kroeg dus bij thuiskomst was het snel douchen en op de hoge hakken naar het feest. Wat zitten die schoenen beroerd met die pijnlijke voeten met blaren!!! Huib kwam hier ook naar toe en mij werd ter ere van de prestatie een fles Baileys aangeboden door hem. Als echte haas voor mij moest ik eigenlijk hem juist bedanken!
Tijdens het feest had ik geen enkel spoortje van vermoeidheid maar bij thuiskomst werd het trappenlopen nu niet echt meer gewaardeerd door mijn lijf. Pijn in de bovenbenen maar op maandagavond ging ik toevallig met een vriendin naar de sauna en heb ik mij daar lekker laten masseren zodat ik dinsdag weer fris en fruitig was. Op naar de volgende loop! Wie gaat er met mij mee?
Messica van Veen
Zondag 18 maart 2012 met een aantal trimmers meegedaan met de Lenteloop in Eerbeek. Het weer was prima, wel een beetje zwaar parcours (vond ik), maar een gezellige sfeer. Ik hou wel van die “kneuterige” loopjes. De organisatie was prima.
Naast “onze groep”, was er zeker nog 1 trimmer die meedeed met de 6km en 7 trimmers hebben deelgenomen aan de halve marathon. De Trim was derhalve goed vertegenwoordigd.
Het “verslag” heb ik ook op Facebook gezet, mocht je nog geen vriend zijn…. meld je aan!
Messica van Veen
Wat een mooi en fris logo. Zou het misschien een idee kunnen zijn om dit logo ook op jasjes en/of shirts te drukken. Met wedstrijden/trainingen is dit een mooie manier om reclame te maken voor deze gezellige club. Wat zijn jullie ideeën hierover?
Gr. Regine
Wat staat het logo prachtig op de site!
Al zeg ik het zelf, maar ik ben natuurlijk bevooroordeeld :) .
Jullie hebben gelopen bij zeer lage temperaturen, hier was het zo’n 50 graden warmer dan de laagste bij jullie, ruim 35 graden. Aan de warme kant om te fietsen, dus we starten bij zonsopgang. Hartelijke groeten aan alle trimmers en -sters vanuit een warm Phnom Penh. Agnes van der Geest.
Trainers, in mijn geval Jan, heel erg bedankt voor de fijne minitrainingen, dit seizoen vaak in de regen, maar dat mocht de pret niet drukken, want soms was het zwaar, maar altijd was het erg gezellig!
Nu op naar a.s. zondag (in de kou). Iedereen die de Acht, de Mini of de Assel gaat lopen: heel veel succes!!
Op zaterdag 28 januari 2012 hebben we de route van de minimarathon gelopen vanaf de Naald. Tegenover de Echoput hebben we stroopwafels gegeten (geheel volgens de traditie van Trim Apeldoorn op deze generale repetitie; denk aan de door Bert Vierhout listig achter een boom verstopte plastic tassen met lekkernijen).
en nogmaals een groepsfoto gemaakt, omdat de vorige te ‘gorilla’s in de mist’ achtig was.
De tweede groep telde slechts drie lopers en finishte vrijwel tegelijk met groep 1 bij de Naald:
Gezien onze voorbereiding en de weersvoorspellingen, moet het op 5 februari een koud kunstje zijn!
Groeten, René
Mijn wedstrijd
Een aantal mensen vroegen mij wanneer schrijf je weer? Gelukkig zijn er inmiddels anderen die ook schrijven en foto’s maken. Leuk! Dit weekend stond in het teken van hardlopen dus zeker een reden om te schrijven. Weer niet kort dus ga er maar even voor zitten!
Afgelopen zaterdag 21 januari liepen Dieke, Anneke, René, Alex en ik onder leiding van trainster Lenie een training voor de mini marathon. Niet dat ik die wedstrijd loop want dan ben ik helemaal niet in het land maar de trainingen zijn zo leuk vandaar. Nou ja leuk… deze keer stond de Aardhuis-route gepland. Niet dat het mij wat uitmaakt want ik weet toch niet hoe die route loopt dus het is altijd weer een verrassing. En dat was het dit keer ook. Na een klimmetje bij Apenheul naar Hoog Soeren via de Kamsteeg waren we wel aardig op temperatuur. Ik althans wel. Mijn ontbijt was van de verkeerde keuze die ochtend. Ik had wat brie genomen maar of het nou aan die brie lag of aan het klimmetje ik had een beetje pijn in mijn zij. Volgende keer gewoon een plakje licht verteerbare vleeswaar voor de zekerheid! Bij aankomst bij de Amersfoortseweg kwam de weliswaar vooraf gemelde mentale klap. Trainster Lenie had ons al voorspeld dat het dan pas leuk zou worden! En inderdaad na een stukje Amersfoortseweg, die voor de één 500 meter was (Alex) en voor de ander een stuk langer(Lenie!), gingen we bij het Aardhuis linksaf het bos weer in. Hier ontmoeten wij nog een wachtende heer bij de bushalte die ons de weg vroeg. Gelukkig niet aan mij want dan was die arme man nu nog aan het dwalen vrees ik. Wij maakten er van dat hij van het Don Bosco genootschap was. Volgens anderen was hij op weg naar een de begraafplaats want die lag in de buurt van zijn bestemming. Bovendien was hij niet gekleed alsof hij naar een feestje ging zei iemand zeer opmerkzaam. We hebben het niet gevraagd dus we zijn nu nog aan het gissen… Hij had in ieder geval een nog langer stuk dan wij voor de boeg. Gelukkig stroomde het ondertussen lekker van de regen. ” Het regent bijna nooit hoor” zeiden ze nog toen ik begon bij Trim Apeldoorn. Nou liegen kunnen ze in ieder geval wel die trimmers. Elke week liggen mijn schoenen wel op de verwarming om te drogen! De route voerde langs de betoverend mooie heide. Ik dank toch de hogere machten dat ik in dit deel van het land ben gaan wonen. In het westen heb je dat allemaal niet. We hebben even op een uitzichtpunt genoten maar niet al te lang vanwege de straffe wind. Via op en neer zandpaden (oef) ging de route verder. Best wel pittig maar het ging heerlijk. Ik had het gevoel dat ik wel door kon lopen naar Rome. Zou in ieder geval beter weer geweest zijn. Toch moest ik niet al teveel energie verspillen want juist omdat ik tijdens de echte mini op 5 februari er niet kan zijn besloot ik de test-run van AV34 de volgende dag te lopen. Dat zou dan mijn echte wedstrijd worden. Weliswaar twee dagen achter elkaar een lange afstand maar ach… over twee weken doe ik niets (of veel wat daar op lijkt…) dus dan nu maar een beetje meer. Na afloop gauw naar huis inmiddels behoorlijk nat en koud. Ik had afgesproken met Noëlle om samen minstens een uur in bad te liggen. Goed voor de spieren die de volgende dag natuurlijk weer in optimale conditie moesten zijn. Wat bleek: was die vent van het nieuwe waterbed nog bezig in ons huis en nog erger… hij gebruikte MIJN ligbad! Nu hebben we een aparte douche en ik had er niet echt problemen mee om in zijn aanwezigheid te douchen. Hij zou namelijk binnenkort vader worden en vertelde vol trots over zijn lieve vrouwtje dus totaal geen gevaar leek mij maar….. hij gebruikte AL het warme water en als ik er ook van zou gebruiken ging het vullen van het bed wel heel lang duren en die tijd had hij niet. Nou moe? En nu dan? ” Tja” zei Edwin, altijd oplossingsgericht “doe maar even een fleecetruitje aan”. Nou ja zeg dat is natuurlijk geen goede voorbereiding voor de testrun maar er zat niets anders op. Over goede voorbereiding gesproken… ‘s middags was ik nog uren in de weer om oude tapijttegels te sjouwen naar de vuilstort. Daar ben ik natuurlijk niet voor gebouwd maar ook hier was geen andere oplossing voor. Uiteindelijk ben ik dan maar heel vroeg naar bed gegaan zodat ik tenminste nog even goed uitgerust zou zijn voor de testrun.
Zondag 22 januari De Testrun
Een vriendin met zoontje zou mijn dochter ‘s ochtends thuis oppikken en naar mijn aankomst rond 11.15 uur komen kijken. Eventueel zou mijn man Edwin ook komen kijken maar dat lag een beetje aan het weer en zijn welgesteldheid (hij is van de derde helft van het voetballen en dat vindt altijd plaats op zaterdagmiddag/avond). De zondagochtenden zijn dus niet zijn optimale! In ieder geval was mijn fanclub dus aardig op sterkte. Met Huib Mojet (ook een loper/trainer van Trim Apeldoorn en tevens goede vriend) had ik afgesproken om de run samen te lopen. Hij is een ervaren marathonloper dus ik had een goede begeleider. ‘s Morgens stond ik om 8 uur al naast mijn (inmiddels nieuwe) waterbed. Ondanks een lange nachtrust had ik koppijn en rugpijn. Nou dat bed moet zeker nog eerst even wennen zeker. Heb ik weer…. Een verantwoord ontbijtje met een plakje gerookte kipfilet. Geen risico dit keer met franse kazen! Kind met bruine boterham voor de televisie gezet met de opdracht dat ze zich moest aankleden als ik weg was en dat mijn vriendin haar zou ophalen om naar mij te kijken. Dat aanmoedigen vindt ze reuze interessant. “Ga je winnen mam?” Altijd lastig om zo’n vraag te beantwoorden. Met mijn warme jas aan en mijn rugzak met droge kleding ging ik lopend op weg naar de Loolaan die een paar straten van mijn huis ligt. De terugweg zou ik wel bij mijn vriendin in de auto kunnen bedacht ik. Kon ik mooi heengaande even inlopen. Toen ik echter de tweede straat uit dribbelde moest ik al even stoppen. Pfff wat een stijve zware benen en ook weinig lucht in de longen. Zou dat echt nog van gisteren zijn? Een golf van zenuwen bekroop mij. Wat als het straks nu voor geen meter gaat? Is die Huib helemaal voor niets gekomen. Staan mijn vriendin en kind voor Jan Doedel daar. Even weer op adem komen en toen maar weer nog rustiger dribbelen tot ik een beetje warm werd en toen was ik er al. Het was een drukte van jewelste bij de verzamelplaats in de school en ik zag Bas en later Eddie ook nog. We werden in drie groepen verdeeld en mij was geadviseerd in de middelste groep (10 km/u) deel te nemen. Er waren twee trainers die voor de groep liepen en het was ten strengste verboden om deze trainers te passeren. Dit deed dan ook niemand. Voordeel is dat je precies op het 10 km per uur schema kunt lopen. Nadeel is dat als je op het einde wat harder wilt omdat je nog wat energie over hebt je niet harder mag. Nou ja elk voordeel heeft zijn nadeel volgens een bekende voetballer. Mijn eerste 10 km ging niet echt soepel. Ik hield de groep wel bij maar het kostte me wel wat kracht. Er werd ook wat sneller gelopen volgens de mensen met een horloge wat het wel deed (die van mij dus niet..heb zeker de batterij er verkeerd in gedaan… blond! ). Misschien hielden ze het tempo van 10 km de berg op ook aan terwijl dat dan natuurlijk zwaarder is. Na de’ berg’ bij de Amersfoortseweg was er een verfrissingpost met IJSKOUD water. Brrr.. Hierna ging het echt heel erg soepel. Het leek voor mijn gevoel wel of het tempo langzamer ging terwijl het parcours juist daar naar beneden gaat. Een paar klimmetjes maar dat mag geen naam hebben. Ik had toen enorm de neiging om te gaan versnellen. Diesel als ik ben gaat het na de helft pas lekker. Maar dat ging dus niet. Al met al liepen we in een voor mij relaxed tempo terug tot voorbij de school waar de start was en waar mijn fanclub mij toe stond te juichen. Zelfs Edwin stond met kater en al in de stromende regen te kijken. We moesten nog even door naar de Grote Kerk en toen weer terug om de “echte” 18,5 kilometers te halen. Wederom een warm onthaal door mijn fanclub en tevens een heus dweilorkest wat door de regen in de school verder ging spelen. Daar was ook dampende koffie en veel blije gezichten ongetwijfeld trots op de geleverde prestatie. In de luwte om een hoekje even gauw droge kleren aan gedaan en daarna genietend van de koffie hier en daar een praatje gemaakt. Ik vond het een geweldige ervaring en genoot van elk moment. ‘s Middags zijn we met de kids wezen zwemmen en werden mijn inmiddels stijf geworden spieren weer heerlijk soepel door het warme water. Nu ik dit schrijf is het 01.20 in de nacht en heb ik nog totaal geen slaap. Wat een energie dat hardlopen toch teweeg brengt…!
Messica van Veen
Op zaterdag 21 januari 2012 hebben we een regenachtige (de voorspelling van buienradar dat het om 9 uur droog zou worden kwam helaas niet uit) training afgewerkt voor de mini-marathon. Op het programma stond de aardhuisroute van bijna 17 km. Op het uitzichtpunt langs de Asselse hei heeft trainer Jan Veltman een groepsfoto gemaakt:
Twee jaar geleden hebben we deze route overigens ook gelopen, en zag het er zo uit:
Sportieve groeten,
René Jansen
Aan het verslag van René Steenman van de training van 31 december 2011 kan ik weinig toevoegen, behalve dan de foto van onze groep, genomen door trainer Jan bij de ingang van het zendgebouw.
Overigens was het de tweede keer in 2011 dat we deze route gelopen hebben. Vorig seizoen waren we er op 29 januari, zie foto :
Zoek de verschillen.
Groeten, René Jansen
Beste trimmers,
voor gezin en jullie natuurlijk! Gevonden! Lekker verborgen trouwens door die Marinus Boezem. Zo krijg je als kunstenaar natuurlijk nooit bekendheid. Of misschien juist wel? De telefoon ging… Edwin… waar ik toch bleef? De bezoeker vertelde mij dat de weg rechts een kortere was naar het fietspad. Cruciale fout! Geloof nooit een vreemde. Ik kwam dus ondanks mijn verwoede fietspogingen nooit meer op dat fietspad waar Edwin en Noëlle stonden te wachten. Met mijn loodzware fiets (kwaliteit dat wel…) fietste ik door de rulle zandpaden, slippend en wel en soms lopend en duwend vanwege de hoogteverschillen (puf puf). Hartslag 180 en het zweet op mijn rug. Ik fietste alsof ik met het kampioenschap veldrijden meedeed!
Onderweg kwam ik nog de hut waar koningin Wilhelmina graag schilderde tegen. Haar initialen staan bovenin. Hoewel ik in tijdnood zat moest ik daar natuurlijk even, hijgend en al, een foto van maken. Kijk dat heeft groep 2 nou weer mooi gemist en ik als verdwaalde niet! Na kilometers omgereden te hebben kwam ik ineens nog voor Edwin en Noëlle weer terug op het fietspad. Noëlle was in ieder geval heel blij om mij te zien en in mijn hart was ik nog veel blijer dat ik hen gevonden had. Edwin mopperde dat het de laatste keer was geweest dat ik alleen op pad was gegaan maar ik vond dat zij mij alleen hadden gelaten in plaats van andersom maar dat hield ik maar even voor me. Nu even niet bijdehand doen! Vrolijk en kerstliedjes zingend fietsten we gelukkig herenigd weer verder. Een domper voor Edwin was wel dat café De Hamer gesloten was. Bovendien werd het al aardig laat en moesten we nog flink doortrappen om voor donker thuis te komen. Al met al een gedenkwaardige Koninklijke 2e Kerstdag want een prins ontmoet je niet zomaar elke dag!
In navolging op het verslag van Lenie en René over de boomstronken volgt hier mijn verslag. Op die bewuste zaterdag liep ik in groep 1 mee omdat men vond dat ik dit wel aankon. Hierdoor liep ik dus het culturele uitstapje van Lenie naar de bewuste boomstronken mis. Lenie had het die dinsdag ervoor wel gezegd maar het was me die zaterdag niet meer bijgebleven anders had ik zeker voor groep 2 gekozen. Iets wat sowieso misschien wel verstandig was want ik loop sinds september en ik behoor dus niet bij de toppers en dat werd die zaterdag pijnlijk duidelijk. We begonnen gelijk met stijgen langs de Juliana Toren en naar de Echoput en dat was alleen nog maar inlopen! Help! Ik denk dat ik toen al te hard moest gaan want vanaf 5 km kreeg ik pijn in mijn zij en dat bleef tot 10 km zo. De koplopers kwamen wel steeds terug om mij op te halen en ondanks dat ze zeggen dat ze er geen problemen mee hebben en dat iemand toch de laatste moet zijn voel je je er niet erg gelukkig mee. Pierre en trainer Jan (op de fiets) bleven wel om beurten bij mij en de wetenschap dat Lenie, in de groep erachter, mij op zou rapen als het te snel ging gaf natuurlijk wel mentale steun en rust.
De laatste 4 km kon ik aardig met de koplopers meelopen maar misschien gingen zij toen wel iets rustiger dat kan natuurlijk ook.
In ieder geval had ik toch maar mooi die ruim 14 km gehaald en herstelde ook verbazingwekkend snel, dus dat dan weer wel.
Die dinsdag daarop hoorde ik dus dat ik het culturele uitstapje gemist had en omdat een beetje cultuur geen kwaad kan bedacht ik dat ik dit op 2e Kerstdag tezamen met het gezin in een fietstochtje ging overdoen.
En zo gingen wij met de nog rijkelijk gevulde magen van de 1ste Kerstdag op weg. Dochterlief op haar kleine fietsje moest bij De Juliana Toren en de Echoput af en toe door pa of ma geduwd worden maar ze heeft de 18 km fietstocht helemaal uitgefietst en dat is toch een prestatie als je 5 jaar oud bent. Overigens vond ik het ook best wel pittig trappen dus was het niet zo gek dat ik dat met hardlopen ook wel zwaar vond.
De boomstronken vonden we dus niet. Althans niet zo op het blote oog. Gelukkig waren er veel fietsers en wandelaars echter… niemand had ooit van het kunstwerk gehoord. Lekker dan. Op een gegeven moment kwam er een soort van Jeep aangereden. Ik zag er een boswachtersauto in die ik tot stoppen maande. Toen ik de chauffeur naar de boomstronken vroeg dacht ik “wat een bekend gezicht, waar ken ik die vent van?” Het bleek prins Maurits te zijn. Pff heb ik weer. Omdat die man natuurlijk gek wordt van bekendheid besloot ik maar te doen alsof het een normale burgerman was. Trouwens zo leek het ook. Overigens was hij niet al te intelligent want “Ik moet u het antwoord schuldig blijven terwijl ik hier al jaren kom en het gebied goed ken” was zijn beleefde antwoord. Nou ja misschien kan je van een prins ook niet meer verwachten. Wij fietsten lekker verder. Bij de vijfde persoon had ik eindelijk succes. Deze man wist via zijn GPS mij te vertellen dat ik toch heel erg in de buurt zat. Nu waren Edwin en Noëlle net met een soort van afdaling begonnen en sjeesden al een heel eind weg. Het was natuurlijk niet handig om die weer naar boven te laten fietsen en Noëlle wilde ik dat al helemaal niet aandoen met die kleine wieltjes en beentjes. Bovendien had Edwin het al wel gehad met dat “interessante kunstwerk” en had meer interesse voor café de Hamer wat op de route lag. Lang leve de mobiele telefonie want ik belde hen op dat ze maar beneden moesten wachten en dat ik even naar de boomstronken ging kijken. Na wat links en rechts gefietst te hebben vond ik het monument en dolgelukkig liet ik mij daar fotograferen als bewijs
De rijkelijke maaltijd van 1ste Kerstdag was wel verwerkt. Gelukkig belde Edwin voor de derde keer en vroeg nu iets minder vriendelijk of ik wilde komen. Ik legde uit dat zij maar naar huis moesten fietsen omdat het al donker werd en het kinderfietsje geen licht heeft. Ik zou de weg naar huis wel vinden loog ik. Ik had plastic geld bij me en een mobiele telefoon dus hoe gek moet het worden wil je dan niet thuis komen? Ik betaal belastinggeld dus de brandweer zal me toch wel redden dacht ik. Onderweg kwam ik weer de mensen tegen die ik de weg naar de boomstronken had gevraagd maar aan wie ik nu de weg naar Wenum-Wiesel of Vaassen moest vragen. Die is lekker slim zullen ze wel gedacht hebben en wat richtingsgevoel betreft hebben ze daar helemaal gelijk in. Ik weet geen heg of steg en de zon scheen ook niet. Als hij wel geschenen zou hebben zou ik niet weten of dat veel had uitgemaakt trouwens. Ik reed dus met gemak van Edwin en Noëlle af zonder dat ik dit in de gaten had. Gelukkig kwam ik wederom GPS bezittende gasten tegen die één of andere Grande Randonée route liepen (voor mij de redding want ik zag me al een beetje gaan overnachten in dat bos). Ze wezen mij de goede richting en vol goede moed ging ik snel trappend weer verder.
Ik wens jullie een goede jaarwisseling, alle goeds en natuurlijk veel loopplezier in 2012.
Messica van Veen
Beste trimmers,
Zoals beloofd het vervolgverhaal over mijn wel en wee (gelukkig weinig wee…). Afgelopen zaterdag zat heel strak in elkaar qua planning. Nu raak ik niet zo snel overspannen van een aantal zaken die tegelijkertijd georganiseerd moeten worden dus hoofd koel houden (dat lukt lekker met deze temperaturen van om en nabij de 0 graden) en vooral doorgaan. Zaterdag stond ik dus om 7.00 uur al helemaal in hardloopkleding voor 9 man de luxe broodjes af te bakken want tijd voor de bakker had ik niet op die dag. Dochterlief (5jr) kwam een kijkje nemen en verbaasde zich over zoveel activiteit in de vroege morgen. Nu was ze zelf ook al een beetje opgewonden want Sinterklaas zou aankomen en dat is in haar leven een absoluut hoogtepunt. Om 7.30 uur was alles voorbereid: kleding klaargelegd voor na het hardlopen zodat ik er zo in kon “schieten”. Noëlle voor de t.v. met ontbijtje en kleding ernaast die ze die dag aan zou moeten trekken. Manlief droomde nog lekker in bed. Het programma voor die dag zag er als volgt uit. Hardlopen om 8.00 uur daarna als de sodemieter naar huis gespeerd, het sop in, kind achterop de fiets en sjeesen naar de intocht van Sinterklaas bij het kanaal. Daarna in speed stand terug naar huis, broodjes beleggen inpakken en naar Kampen rijden om daar rond 12.30 uur voor de hongerige vermoeide mannen en mijn schoonouders een verkwikkende lunch voor te schotelen. Mijn man Edwin MOEST daar om 13.30 uur uiterlijk vertrekken om op tijd bij de o-zo-belangrijke voetbalwedstrijd te zijn van het eerste elftal van CSV. Niet alleen ik zat dus op een strak schema, bij hem was het horloge ook heel belangrijk die dag. Kortom er lag een grote druk op de tijd!
Om 7.45 uur stond ik het ijs (!) van het autoraam af te krabben en bedacht ik me dat het toch wel frisjes was. Normaal loop ik om 9.00 uur maar vanwege de drukte deze dag dus nu eerder. Ideaal overigens dat dit alternatief er voor mij is. Een uur eerder betekent trouwens dus ook een uur kouder!! De zon had nog geen tijd gehad om de boel een beetje op te warmen. Bij trim aangekomen op advies van Johan met trainster Henny Meurs in de tweede groep meegelopen. De eerste groep zou voor mij een beetje te hoog gegrepen zijn want dat zijn echt de snelle jongens/meiden en dan houd ik de boel alleen maar op dus voor hen niet leuk en voor mij ook niet echt. Mijn jasje had ik uitgedaan maar daar had ik later spijt van. Ik zag het anderen ook doen dus dacht dat het wel kon maar ik had alleen maar een dun shirt met lange mouwen aan en met maar twee graden ging ik een heel klein beetje dood van de kou.
Trainster Henny adviseerde thermo-kleding en meer laagjes. Weer een goede les. Zo leer ik elke week wel wat. De training ging prima en ik kon het keurig bijhouden en zat zelfs aardig in de voorhoede. Gelukkig want ik ben nog altijd een beetje bang om buiten het gemiddelde tempo oftewel de bekende boot te vallen. We kwamen op plekken waar ik nog nooit geweest was. Nu is dat op zich niet zo bijzonder als je pas vanaf september in deze bossen loopt zoals ik maar toch…De route liep achter de politieacademie (werd mij verteld hoor want dat herken ik natuurlijk niet…) langs een hekwerk en langs de Spreng. Volgens mij is dat pas gereorganiseerd want ik zag allemaal leuke nieuwe bruggetjes en de beschoeiing aan de waterkant was nieuw. Veel bomen waren gekapt. Een leuk rondje en precies op tijd kwamen we weer op de plek van vertrek terug. Petje af voor de trainster want ik vind het reuze knap om dit zo uit te kienen. Gelukzalig omdat het lopen lekker ging en mijn schema op rolletjes liep kwam ik bij de auto aan waar mijn jasje en nog belangrijker, mijn autosleutels in lagen maar ….. die zat nog op slot en de sleutelhouder zat NIET in mijn groep. Ai…. daar gaat mijn schema…Ik zag de Sint al aan de neus van mijn dochter voorbijgaan en voelde al een schuldgevoel van hier tot Tokio aankomen. Ontaarde slechte moeder, traumatische ervaring voor het kind, psychische hulp op latere leeftijd etc…. Bovendien was het nog steeds slechts een paar graden boven nul en dan kun je, gekleed in een dun shirtje, niet spreken van een aangename situatie. Trainster Henny adviseerde mij om de groep van Theo tegemoet te lopen zodat ik in elk geval warm zou blijven en bovendien heb je wat te doen. Mijn “oude” ploeggenoten van de 9.00 uur groep die ging starten kwam ik tegen en vrolijk zwaaiend bleef ik doordribbelen in hoopvolle verwachting van de groep van Theo. Trainster Henny en nog twee lotgenoten dribbelde even later gezellig mee omdat het toch wel wat duurde en ook zij spullen in de auto hadden liggen. Uiteindelijk kwam Theo slechts 10 minuten later aan maar aangezien mijn schema strak was die dag voor mij dus een enorme vertraging. Mijn tempo werd noodgedwongen opgevoerd naar redelijk verkeersonveilig maar ach.. voor het goede doel mag je af en toe wat stout zijn heb ik mezelf maar voorgehouden. Thuis gekomen de heer des huizes onder de douche vandaan gejaagd en mezelf schoongepoetst en weer heerlijk warm geworden. Hij ging naar Kampen om te sjouwen en ik op de fiets sjezen naar de intocht. Met een tempo waar Lance Armstrong jaloers op zou worden kwamen we precies op tijd aan (dank aan allen en wellicht zelfs onbekende krachten/geesten/engelen of anderzijds) en stonden wij in het zonnetje met nog duizend anderen de dansmariekes en de parade van de Sintintocht toe te juichen. Mijn dochter scoorde een halve zak pepernoten en we waren beiden, zij het om andere redenen, zeer tevreden.
Na de intocht verliep alles verder op rolletjes. Om 12.34 uur kwam ik, ogenschijnlijk volkomen relaxed en mijn opgedane stress volledig verborgen, de nieuwe woning van mijn schoonouders binnen met de lunch. Mijn man had al driftig ge-sms’t waar ik bleef maar ik vond 4 minuten absoluut binnen de toelaatbare termijn vallen dus hij had mijns inziens geen klagen. De hongerige wachtende mannen lieten zich de lunch smaken zonder enig idee te hebben wat er zich ervoor allemaal had afgespeeld en ik had ook geen enkele behoefte om hen hiervan op de hoogte te brengen. Aankomende zaterdag word het nu echt fysiek onmogelijk om mee te lopen want dan zit ik in Parijs maar ik zal zeker op zondag als ik weer terugkom een rondje helemaal alleen hardlopen. Ongetwijfeld met een enorm “Rémi”-gevoel…
Messica
Beste trimmers, graag deel ik weer mijn ervaringen met jullie. Vandaag dinsdag 8 november weer een iets zwaardere training gedaan. 5 x 2 minuten, 4 x 3 minuten en 5 x 2 minuten geloof ik maar ik moet daarbij gelijk toegeven dat ik steeds de tel kwijt raak. Gelukkig roept Jan of Johan altijd ter plekke wat het gaat worden zodat je een beetje weet waar je aan toe bent. Het was fris maar na 15 minuten ging toch het jasje uit en dit kon mooi in de daarvoor bestemde fietstassen van Jan gepropt worden. Jan kampt nog steeds met een blessure. Voor hem heel vervelend maar voor ons handig zo’n vervoerder van kledingstukken.
Overigens had ik het afgelopen weekend in Brussel toch mijn hardloop spulllen (stiekem) meegenomen. Op de zaterdagochtend zag ik nog geen kans om ‘s morgens man en kind te verlaten maar de zondag leende zich daar prima voor. Door een woordenwisseling met mijn echtgenoot de avond ervoor had ik wat wisselgeld gekregen en kon ik zonder tegensputteren even lekker hardlopen. Kind voor de tekenfilm op t.v. en je kunt een bom laten ontploffen. Het blijft kijken naar het scherm. Ter info mijn man vindt het allemaal maar overdreven dat hardlopen en volgens hem sla ik helemaal door (hij behoort tot het type wat roept “hardlopers zijn doodlopers” dus meer hoef ik niet te zeggen denk ik…). Mijn enthousiasme wordt niet door hem gedeeld en dan druk ik me nog zacht uit. Maar…. ik laat me natuurlijk niet uit het veld slaan sterker nog ik ren het veld of bos in!
Zo ook dus in Brussel waar ik toevallig langs het imposante gebouw van de Europese Commissie dribbelde (nu begrijp je ook beter waarom die ambtenaren zulke hoge onkosten maken daar) om daarna in het Jubelpark te geraken.
Er staat daar overigens een mooie triomfboog gebouwd door Charles Girault die heel sterk doet lijken op de Branderburger Tor in Berlijn. Ook van die zuilen met een vierspan er bovenop. Die boog stond ook als toeristische attractie in het reisgidsje gemeld en die kon ik dus mooi gelijk even meenemen in de highlights van Brussel. Pech voor mij was dat de enorme moskee uitging en ik mijn tempo tot 0 moest reduceren omdat ik in een mensenmassa terecht kwam. Gelukkig zit ik ook nog op krachttraining zodat ik met krachtig duwen met mijn armen mij wist te bevrijden. Hardlopen is dus niet alleen voor de beentjes. Je hebt er meer bij nodig!!
Ook het begrip “vals plat” is mij bekend geworden. De ene kant van het park ging heel moeizaam en de andere kant ging heerlijk. Steeds dacht ik op de heerlijke kant “ik doe nog een rondje” en had daar dus op de andere kant (de kant die het meest ver van het hotel was) spijt van. Het duurde echter een paar rondjes voor ik er erg in had dat de moeilijke kant kennelijk omhoog liep. Pfff blond….
Wat vandaag ook mij weer verbaasde was dat Jan de trainer precies uit weet te kienen dat we met al die tempo’s en rustperiodes exact op tijd (na anderhalf uur) weer bij het beginpunt zijn. Knap hoor.
Voor komende zaterdag heb ik weer een logistiek probleem. Ik zal jullie niet vermoeien met alle details maar op die dag is er een verhuizing van familie waarvoor ik de catering moet doen, is de intocht van Sinterklaas waar mijn dochter al van wakker ligt, moet ik beschikbaar zijn om te werken als het druk wordt en … er moet hardgelopen worden. Op dit moment weet ik nog niet hoe maar ik bedenk vast nog wel een oplossing. Wordt vervolgd.
p.s. ik weet niet of nieuwelingen nu eenmaal enthousiast zijn en willen schrijven maar misschien vind iemand anders het ook leuk om zijn of haar ervaringen met mij en anderen te delen? Hoeven jullie tenminste niet alleen maar mijn verhalen te lezen..ook wel eens prettig misschien ☺
Messica
Vanochtend was het weer zover. Ik zat me er al weer dagen op te verheugen. Dinsdagmorgen dus hardlopen en de voorspellingen waren verrukkelijk. Het zou 18 graden worden. Dus in korte broek en shirt de training aangevangen. In het begin lijkt het nog een beetje fris maar na een paar minuten heb ik het al warm omdat ik ook nog wel in het bezit ben van een klein speklaagje. Handig voor de kou slecht voor het lopen want elk pondje moet mee getild worden. Dus ik had al besloten dat het handiger zou zijn als ik wat minder mee te torsen heb en een beetje op de voeding moet gaan letten (en de drank!!!) Misschien lukt het dan om ook nog wat sneller te worden want het gaat tenslotte steeds ietsje beter. Vandaag had fanatieke (of moet ik zeggen streng doch rechtvaardige?)trainer Jan weer een apart programma. 5 sessies van 1,2 en 3 minuten tempo en evenzoveel rust. Pff die eerste drie minuten duurde wel lang. Aangezien je er dan nog 4 moet moest ik dat beter verdelen. Dat is eigenlijk het moeilijkste, dat verdelen maar misschien ook wel een beginnersprobleem. Ik hoop het maar en anders schuif ik het onder het kopje… blond. Dan is het kennelijk te moeilijk voor mij! Toen uiteindelijk de drie munuten van de laatste sessie waren gedaan had ik voor mijn gevoel heel veel zoniet alles gegeven. Vlak daarvoor zat er namelijk nog een vreselijk gemeen bultje in waardoor ik het gevoel had dat iemand heel hard aan mij trok maar dan naar achteren. Wat een narigheid zo’n berg en ook heel gemeen dat ze die weg zo omhoog hebben gelegd…☺ Iedereen was na de laatste sessie zichtbaar opgelucht en velen gingen de kant van de koffie op. Jan echter had snode plannen met ons. Wij wisten nog van niets maar we moesten ineens de tegenstelde kant op. Mentaal natuurlijk voor menigeen (en zeker voor mij) een klap. Wat nu? Een spelletje? Ik stelde het spel “dammen” voor aangezien dat zeer rustgevend is maar daarvoor bleek ik bij de verkeerde groep te zitten. Het werd een tempo van 6 minuten richting koffie en dan uitlopen. Mozes Kriebel, daar had ik helemaal geen rekening mee gehouden en omdat ik nog niet zo bekend ben met de route (ik ben van het soort Hans en Grietje zonder kiezelstenen…) wist ik ook niet of we nou wel of niet in de buurt van de koffie zaten. Nog steeds heb ik de gebruiksaanwijzing van mijn stopwatch-horloge niet gelezen dus ben ik overgeleverd aan het geschreeuw en hand-opsteken van de voorste en achterste trainers. Tellen doe ik ook wel maar onbewust ga je dan in plaats van echte seconden meer je stappen tellen en dan kom je bedrogen uit zo heb ik gemerkt. Dan maar goed naar de voorste trainer Johan kijken. Hij droeg een blauw shirt maar hij had waarschijnlijk ongelofelijk veel zin in die koffie want na een paar minuten was het nog maar een blauw speldenknopje en kon ik helemaal geen ledematen meer ontdekken. Overigens spoort dit wel aan om toch een beetje te proberen in de buurt te blijven aangezien ik die verlossende arm graag wil zien. Ik had nog nooit 6 minuten tempo gelopen en ik heb dus ook nooit geweten tot vandaag hoe verschrikkelijk lang dit is. Ik hoorde de achterste ploeg al dichterbij komen wat betekende dat mijn tempo niet bijzonder hoog meer lag. Gelukkig voor mij stak een voorganger die ik nog wel zonder verrekijker kon waarnemen haar arm in de lucht en kon ik mijn gehijg naar wat minder decibellen proberen te krijgen. Dribbelend want ik heb geleerd dat dit beter is dan terplekke een noodstop maken. Moe maar voldaan liepen we rustig uit richting het clubhuis van SV Orderbos en in de stralende zon deden we de rek- en strekoefeningen. Het was echt weer heerlijk (op dat bultje na dan natuurlijk…☺)en met de koffie erbij ook nog extra gezellig. Zaterdag zit ik in Brussel en moet ik helaas verstek laten gaan (denk niet dat mijn man en dochter erg blij zullen zijn als ik in alle vroegte het hotel verlaat om hard te lopen) dus ik kijk nu al uit naar volgende week dinsdag. Tot dan!
Vanochtend weer heerlijk getraind onder leiding van Jan Veltman. Ik mag bij de speciale groep meetrainen die de Minimarathon in februari gaat lopen. Dat had ik ook wel gewild maar toevallig ga ik net dat weekend naar Madrid. Alle leuke dingen komen altijd gelijk… Maar ik heb begrepen dat een week ervoor de route ook gelopen wordt dus dat wordt voor mij dan DE wedstrijd! Vorige week was het voor mij voor het eerst dat ik met deze training mee mocht en ik moest mij, ipv bij de bushalte, bij SV Orderbos melden om 9.00 u. Het stroomde van de regen maar mij was verteld dat het altijd doorgaat dus dochterlief naar de oppas gebracht (het was namelijk herfstvakantie maar ik wilde natuurlijk de training niet missen) en snel naar het bos gespeerd. Een heuse kleedkamer (ik wist dat niet dus was al “op oorlogsterkte” gekleed)en na afloop is er zelfs koffie en al deze faciliteiten voor slechts € 2,50. Dat dit nog kan voor deze prijs! Mijn sportschool kost per keer meer dan 5 x zoveel (en dan zit er ook geen koffie bij!!!)en nog veel belangrijker… het is bij halve na niet zo gezellig. De training bestond uit een warming-up rustig inlopen wat oefeningen en toen sessies van 1 minuut tempo. Aan het einde liepen we een lang stuk in eigen tempo. De snelle lopen steevast terug zodat de groep compact blijft dus die lopen volgens mij de afstanden dubbel!!! Gelukkig hield ik het redelijk bij en tenslotte moet er iemand de laatste zijn natuurlijk! Na afloop werd er in de kantine van de voetbalclub gezellig met elkaar koffie gedronken. Ik voelde me helemaal geen vreemde eend in de bijt maar direct opgenomen. Zelfs tips en trucs opgedaan want na het sporten kreeg ik altijd hoofdpijn maar Johan en zijn buurman (sorry ik weet alle namen nog niet..) vertelde mij dat het best mogelijk is dat ik te krampachtig mijn schouders ophoud tijdens het lopen en dat ik sowieso meer moet drinken. Direct thuis oefeningen gedaan met nek/schouders en aan de kraan gehangen en zie daar… geen hoofdpijn. Te gek. Weer wat geleerd. Trainer Jan en Lenie geven tussen het lopen ook goede adviezen zoals armbewegingen en kleine passen als je naar boven moet (zou ik zelf nooit bedacht hebben). Volgens mij kan ik nog veel leren over looptechnieken dus ik houd mij aanbevolen en zuig alle informatie gretig op.
Vanochtend was het zelfs warm. Trainer Jan was op de fiets vanwege een blessure dus de jasjes van menig loper konden mooi in zijn fietstassen. Dit keer deden we sessies van 1 en 2 minuten tempo. De laatste sessie moest ik nog wat harder van de trainer en dat lukte ook nog wel maar wat duren twee minuten dan lang!!! Ik moet nog even de gebruiksaanwijzing van mijn horloge doornemen want ik weet niet meer hoe de stopwatch werkt. Trainer Jan schreeuwt wel hard en Lenie steekt haar hand op zodat er geen misverstanden ontstaan maar tijdens zo’n tempo is het misschien toch wel handig als je weet hoe lang het nog duurt. Na de sessies nog een stukje rustig uitlopen en na afloop weer gezellig de koffie. Dit keer had ik een droog shirtje meegenomen want douchen (en mijn haar föhnen) duurt zo lang dat iedereen dan vast weg is dus dat doe ik wel op mijn gemakje thuis. Nou ja gemakje… het is zo gezellig dat we 11.00 uur nog zaten te kletsen en om 11.45 uur moet ik weer bij de school staan om mijn dochter op te halen. Maar ja er waren dit keer drie jarigen (Johan, Jaap en Jan.. de 3 J’s) en dus gebak! Ik val gelijk met mijn neus in de boter. Jammer dat ik zo lang een beetje aangemodderd heb met hardlopen want ik had jaren eerder bij Trim Apeldoorn moeten komen. Ik vind het in één woord GEWELDIG en dat komt door jullie! Bedankt.
Messica
Ik vond het erg gezellig vanavond om als toeschouwer de fanatieke trimmers de coopertest te zien lopen. Het was heerlijk loopweer en er zullen vast weer persoonlijke records verbroken zijn. Daarna op naar de koffie/thee en een heerlijk taartje (gesponserd door bakkerij Keurhorst aan de Asselsestraat),omdat Trim Apeldoorn zijn 45 jarig bestaan viert. Sorry Huub en Harry dat ik 2 taartjes opgegeten heb, waardoor er voor jullie net geen taartje meer was. Ook Frans van Melsen van harte proficiat. Al 40 jaar lang ben jij al betrokken en actief voor Trim Apeldoorn. Hopelijk krijg je er voorlopig nog geen genoeg van.
Groet Lenie de Bloois
Wat een bof voor de trimmers van de coopertest dat het weer meewerkte om een goede coopertest te lopen. Iedereen deed heel erg zijn best en het was als toeschouwer een mooi gezicht. Daarna op naar de koffie/thee en taart, vanwege het heuglijke feit dat we als trimclub al 45 jaar bestaan.(sorry Huub en Harry dat de taartjes op waren. Ik had er namelijk 2 opgegeten, grapje hoor)
Gefeliciteerd Frans vanwege het feit dat je al 40 jaar bij Trim actief bent en we hopen dat je er nog geen genoeg van krijgt.
Lenie de Bloois
Beste bestuursleden en trainers (en alle die zich inzetten),
Ik loop sinds het einde van de zomerstop dit jaar voor het eerst mee met jullie club. Eerst voorzichtig starten en weer een beetje op peil komen in groep 2 met meestal Theo als uitstekende begeleider maar twee weken geleden mocht ik met de “snelle” groep meedoen waarin voor mijn gevoel de kopstukken zitten. Ik was super vereerd maar gelijk ook zenuwachtig of ik het wel bij kon houden. Pff, de eerste keer was gelijk in de stromende regen (echt heeeeeel erg nat…) en terwijl ik het idee had dat ik bij een groep van een man of 20 lekker achteraan zou gaan hangen bleek niets minder waar. Gelijk dik aan de bak met Lenie als zorgzame maar ook motiverende trainster. Met mijn matige longetjes (jeugdastma) mijn stinkende best gedaan want met 7 mensen was onopvallend achteraan hangen er niet bij. Afgelopen keer op zaterdag onder leiding van Alexander die er niet alleen sterk en fanatiek uitziet maar dat ook is! Help…want dit keer had ik nog een halve verkoudheid met hoest in het lijf maar ik ben niet achtergelaten als slakje… en kon iedereen nog in ieder geval zien. Ze komen trouwens keurig terug want ik weet helemaal de weg niet in het bos… Mijn versnellingen van de 4e naar de 5e keer waren nauwelijks meer waarneembaar vrees ik maar ik vind het geweldig om zo te trainen. Ik doe mijn best en hoop dat ik in de toekomst sneller wordt. Aan mijn motivatie zal het niet liggen. Dinsdagochtend heb ik vanwege de herfstvakantie in ieder geval al een oppas voor mijn vijfjarige dochter geregeld dus… hoezo gemotiveerd! Alvast alle mensen die zich inzetten super bedankt voor alle inspanningen. Ik vind jullie club heel leuk en heb het erg naar mijn zin. p.s. geweldig dat de site is vernieuwd (ik was degene die op de verkeerde datum stond vanwege die wat gedateerde info) Hopelijk schrijven meer mensen wat reacties want hardlopers zijn kennelijk geen schrijvers gezien de data van de reacties die er zijn!
Groeten van een enthousiasteling!
Messica van Veen
Henk,
Fantastisch, dat je het 25 keer uitgelopen hebt. Een dikke kus van Helna, en een stevige handdruk van mij als ik je tegen komt bij Trim wandelen op dinsdagavond,oké!
Groetjes,
Joop Pieren
Henk de Wilde,
Gefeliciteerd met het jubileum.
Ik wist niet dat je zo’n fanatieke loper was. Werd nooit over gesproken op de verjaardagen bij je broertje.
Misschien komen we elkaar nog een tegen bij Trim A.
Groeten
René Steenman
Hallo Henk de Wilde
Van harte gefeliciteerd met je 25e minimarathon jubileum.
Leuke foto’s en een mooi interview.
Ga zo door.
Groeten
Ties Broekers
Hallo Alex en Rene
Wat een leuke foto tijdens de traning van 30 januari
Ben jaloers dat ik er niet bij was,maarja ik moet nog steeds rustig aandoen na mij zweepslag.
Ben wel weer begonnen met trainen en zit jullie bijna weer op de hielen, dus volgend jaar ben ik er weer bij.
Groeten
Ties Broekers