Groet,

Marcel Groot

De tweede groep telde slechts drie lopers en finishte vrijwel tegelijk met groep 1 bij de Naald:

Gezien onze voorbereiding en de weersvoorspellingen, moet het op 5 februari een koud kunstje zijn!

Groeten, René

Een aantal mensen vroegen mij wanneer schrijf je weer? Gelukkig zijn er inmiddels anderen die ook schrijven en foto’s maken. Leuk! Dit weekend stond in het teken van hardlopen dus zeker een reden om te schrijven. Weer niet kort dus ga er maar even voor zitten!
Afgelopen zaterdag 21 januari liepen Dieke, Anneke, René, Alex en ik onder leiding van trainster Lenie een training voor de mini marathon. Niet dat ik die wedstrijd loop want dan ben ik helemaal niet in het land maar de trainingen zijn zo leuk vandaar. Nou ja leuk… deze keer stond de Aardhuis-route gepland. Niet dat het mij wat uitmaakt want ik weet toch niet hoe die route loopt dus het is altijd weer een verrassing. En dat was het dit keer ook. Na een klimmetje bij Apenheul naar Hoog Soeren via de Kamsteeg waren we wel aardig op temperatuur. Ik althans wel. Mijn ontbijt was van de verkeerde keuze die ochtend. Ik had wat brie genomen maar of het nou aan die brie lag of aan het klimmetje ik had een beetje pijn in mijn zij. Volgende keer gewoon een plakje licht verteerbare vleeswaar voor de zekerheid! Bij aankomst bij de Amersfoortseweg kwam de weliswaar vooraf gemelde mentale klap. Trainster Lenie had ons al voorspeld dat het dan pas leuk zou worden! En inderdaad na een stukje Amersfoortseweg, die voor de één 500 meter was (Alex) en voor de ander een stuk langer(Lenie!), gingen we bij het Aardhuis linksaf het bos weer in. Hier ontmoeten wij nog een wachtende heer bij de bushalte die ons de weg vroeg. Gelukkig niet aan mij want dan was die arme man nu nog aan het dwalen vrees ik. Wij maakten er van dat hij van het Don Bosco genootschap was. Volgens anderen was hij op weg naar een de begraafplaats want die lag in de buurt van zijn bestemming. Bovendien was hij niet gekleed alsof hij naar een feestje ging zei iemand zeer opmerkzaam. We hebben het niet gevraagd dus we zijn nu nog aan het gissen… Hij had in ieder geval een nog langer stuk dan wij voor de boeg. Gelukkig stroomde het ondertussen lekker van de regen. ” Het regent bijna nooit hoor” zeiden ze nog toen ik begon bij Trim Apeldoorn. Nou liegen kunnen ze in ieder geval wel die trimmers. Elke week liggen mijn schoenen wel op de verwarming om te drogen! De route voerde langs de betoverend mooie heide. Ik dank toch de hogere machten dat ik in dit deel van het land ben gaan wonen. In het westen heb je dat allemaal niet. We hebben even op een uitzichtpunt genoten maar niet al te lang vanwege de straffe wind. Via op en neer zandpaden (oef) ging de route verder. Best wel pittig maar het ging heerlijk. Ik had het gevoel dat ik wel door kon lopen naar Rome. Zou in ieder geval beter weer geweest zijn. Toch moest ik niet al teveel energie verspillen want juist omdat ik tijdens de echte mini op 5 februari er niet kan zijn besloot ik de test-run van AV34 de volgende dag te lopen. Dat zou dan mijn echte wedstrijd worden. Weliswaar twee dagen achter elkaar een lange afstand maar ach… over twee weken doe ik niets (of veel wat daar op lijkt…) dus dan nu maar een beetje meer. Na afloop gauw naar huis inmiddels behoorlijk nat en koud. Ik had afgesproken met Noëlle om samen minstens een uur in bad te liggen. Goed voor de spieren die de volgende dag natuurlijk weer in optimale conditie moesten zijn. Wat bleek: was die vent van het nieuwe waterbed nog bezig in ons huis en nog erger… hij gebruikte MIJN ligbad! Nu hebben we een aparte douche en ik had er niet echt problemen mee om in zijn aanwezigheid te douchen. Hij zou namelijk binnenkort vader worden en vertelde vol trots over zijn lieve vrouwtje dus totaal geen gevaar leek mij maar….. hij gebruikte AL het warme water en als ik er ook van zou gebruiken ging het vullen van het bed wel heel lang duren en die tijd had hij niet. Nou moe? En nu dan? ” Tja” zei Edwin, altijd oplossingsgericht “doe maar even een fleecetruitje aan”. Nou ja zeg dat is natuurlijk geen goede voorbereiding voor de testrun maar er zat niets anders op. Over goede voorbereiding gesproken… ‘s middags was ik nog uren in de weer om oude tapijttegels te sjouwen naar de vuilstort. Daar ben ik natuurlijk niet voor gebouwd maar ook hier was geen andere oplossing voor. Uiteindelijk ben ik dan maar heel vroeg naar bed gegaan zodat ik tenminste nog even goed uitgerust zou zijn voor de testrun.
Zondag 22 januari De Testrun
Een vriendin met zoontje zou mijn dochter ‘s ochtends thuis oppikken en naar mijn aankomst rond 11.15 uur komen kijken. Eventueel zou mijn man Edwin ook komen kijken maar dat lag een beetje aan het weer en zijn welgesteldheid (hij is van de derde helft van het voetballen en dat vindt altijd plaats op zaterdagmiddag/avond). De zondagochtenden zijn dus niet zijn optimale! In ieder geval was mijn fanclub dus aardig op sterkte. Met Huib Mojet (ook een loper/trainer van Trim Apeldoorn en tevens goede vriend) had ik afgesproken om de run samen te lopen. Hij is een ervaren marathonloper dus ik had een goede begeleider. ‘s Morgens stond ik om 8 uur al naast mijn (inmiddels nieuwe) waterbed. Ondanks een lange nachtrust had ik koppijn en rugpijn. Nou dat bed moet zeker nog eerst even wennen zeker. Heb ik weer…. Een verantwoord ontbijtje met een plakje gerookte kipfilet. Geen risico dit keer met franse kazen! Kind met bruine boterham voor de televisie gezet met de opdracht dat ze zich moest aankleden als ik weg was en dat mijn vriendin haar zou ophalen om naar mij te kijken. Dat aanmoedigen vindt ze reuze interessant. “Ga je winnen mam?” Altijd lastig om zo’n vraag te beantwoorden. Met mijn warme jas aan en mijn rugzak met droge kleding ging ik lopend op weg naar de Loolaan die een paar straten van mijn huis ligt. De terugweg zou ik wel bij mijn vriendin in de auto kunnen bedacht ik. Kon ik mooi heengaande even inlopen. Toen ik echter de tweede straat uit dribbelde moest ik al even stoppen. Pfff wat een stijve zware benen en ook weinig lucht in de longen. Zou dat echt nog van gisteren zijn? Een golf van zenuwen bekroop mij. Wat als het straks nu voor geen meter gaat? Is die Huib helemaal voor niets gekomen. Staan mijn vriendin en kind voor Jan Doedel daar. Even weer op adem komen en toen maar weer nog rustiger dribbelen tot ik een beetje warm werd en toen was ik er al. Het was een drukte van jewelste bij de verzamelplaats in de school en ik zag Bas en later Eddie ook nog. We werden in drie groepen verdeeld en mij was geadviseerd in de middelste groep (10 km/u) deel te nemen. Er waren twee trainers die voor de groep liepen en het was ten strengste verboden om deze trainers te passeren. Dit deed dan ook niemand. Voordeel is dat je precies op het 10 km per uur schema kunt lopen. Nadeel is dat als je op het einde wat harder wilt omdat je nog wat energie over hebt je niet harder mag. Nou ja elk voordeel heeft zijn nadeel volgens een bekende voetballer. Mijn eerste 10 km ging niet echt soepel. Ik hield de groep wel bij maar het kostte me wel wat kracht. Er werd ook wat sneller gelopen volgens de mensen met een horloge wat het wel deed (die van mij dus niet..heb zeker de batterij er verkeerd in gedaan… blond! ). Misschien hielden ze het tempo van 10 km de berg op ook aan terwijl dat dan natuurlijk zwaarder is. Na de’ berg’ bij de Amersfoortseweg was er een verfrissingpost met IJSKOUD water. Brrr.. Hierna ging het echt heel erg soepel. Het leek voor mijn gevoel wel of het tempo langzamer ging terwijl het parcours juist daar naar beneden gaat. Een paar klimmetjes maar dat mag geen naam hebben. Ik had toen enorm de neiging om te gaan versnellen. Diesel als ik ben gaat het na de helft pas lekker. Maar dat ging dus niet. Al met al liepen we in een voor mij relaxed tempo terug tot voorbij de school waar de start was en waar mijn fanclub mij toe stond te juichen. Zelfs Edwin stond met kater en al in de stromende regen te kijken. We moesten nog even door naar de Grote Kerk en toen weer terug om de “echte” 18,5 kilometers te halen. Wederom een warm onthaal door mijn fanclub en tevens een heus dweilorkest wat door de regen in de school verder ging spelen. Daar was ook dampende koffie en veel blije gezichten ongetwijfeld trots op de geleverde prestatie. In de luwte om een hoekje even gauw droge kleren aan gedaan en daarna genietend van de koffie hier en daar een praatje gemaakt. Ik vond het een geweldige ervaring en genoot van elk moment. ‘s Middags zijn we met de kids wezen zwemmen en werden mijn inmiddels stijf geworden spieren weer heerlijk soepel door het warme water. Nu ik dit schrijf is het 01.20 in de nacht en heb ik nog totaal geen slaap. Wat een energie dat hardlopen toch teweeg brengt…!
Messica van Veen

Twee jaar geleden hebben we deze route overigens ook gelopen, en zag het er zo uit:

Sportieve groeten,
René Jansen

Overigens was het de tweede keer in 2011 dat we deze route gelopen hebben. Vorig seizoen waren we er op 29 januari, zie foto :

Zoek de verschillen.

Groeten, René Jansen

Weet je, het maakt ook allemaal niets uit! Ik heb in ieder geval gelopen en hopelijk kan ik de volgende keer weer aansluiten bij mijn eigen groepje.

Ik wens jullie allemaal een fijne jaarwisseling en een goed 2012.

Groeten,

Regine Kerkhof